Een recensie van Kwantumfysica, informatie en bewustzijn in Terugkeer naar Levenslicht

In het zomer&najaarnummer van Terugkeer naar Levenslicht, een uitgave van het netwerk nabij-de-dood-ervaringen, is een lovende uitgebreide recensie verschenen van Kwantumfysica, informatie en bewustzijn. Dat het boek in die kringen gelezen en gewaardeerd wordt is niet verwonderlijk want het geeft de lezer een door de fysica wetenschappelijk onderbouwde bevestiging van de stelling dat het bewustzijn niet door de hersenen geproduceerd kan zijn. Iets dat een welkom steuntje in de rug kan zijn voor mensen die een NDE gehad hebben en die in hun omgeving de tot nog toe gebruikelijke ontkenning van de werkelijkheid van hun ervaring ontmoeten. Download de recensie hier.

Aristoteles en de tijd

Naam: Aristoteles
Geboren: Stageira, 384 v.Chr.
Overleden: Chalkis, 322 v.Chr.
Land: Polis Athene, Macedonië
Functie: filosoof
Afbeelding Publiek domein, https://commons.wikimedia.org

Het blijkt interessant om de gedachten van Aristoteles over de tijd naast mijn inzichten over de tijd en de kwantumfysica te zetten. Er zijn treffende overeenkomsten.

Een citaat uit Fysica, boek 4.11:

But neither does time exist without change; for when the state of our own minds does not change at all, or we have not noticed its changing, we do not realize that time has elapsed, any more than those who are fabled to sleep among the heroes in Sardinia do when they are awakened; for they connect the earlier ‘now’ with the later and make them one, cutting out the interval because of their failure to notice it.


So, just as, if the ‘now’ were not different but one and the same, there would not have been time, so too when its difference escapes our notice the interval does not seem to be time. If, then, the non-realization of the existence of time happens to us when we do not distinguish any change, but the soul seems to stay in one indivisible state, and when we perceive and distinguish we say time has elapsed, evidently time is not independent of movement and change. It is evident, then, that time is neither movement nor independent of movement.

Aristoteles zegt hier dus dat tijd niet bestaat zonder verandering die door ons [bewustzijn] waargenomen wordt. Als er geen verandering wordt ervaren dan ervaren we ook geen tijd. Tijd is dus niet de beweging maar is er ook niet onafhankelijk van.

Now we perceive movement and time together: for even when it is dark and we are not being affected through the body, if any movement takes place in the mind we at once suppose that some time also has elapsed; and not only that but also, when some time is thought to have passed, some movement also along with it seems to have taken place. Hence time is either movement or something that belongs to movement. Since then it is not movement, it must be the other.

Als we een ‘voor’ en een ‘na’ waarnemen, dus een verandering, dan is er tijd. Maar tijd is niet de verandering. Het is een vergelijking tussen twee nu-momenten. De opeenvolging leggen we er zelf in door er een ‘voor en ‘na’ aan toe te kennen.

When, therefore, we perceive the ‘now’ one, and neither as before and after in a motion nor as an identity but in relation to a ‘before’ and an ‘after’, no time is thought to have elapsed, because there has been no motion either. On the other hand, when we do perceive a ‘before’ and an ‘after’, then we say that there is time. For time is just this-number of motion in respect of ‘before’ and ‘after’.

Het ‘nu’ verandert zelf niet maar de in elk ‘nu’ vastgelegde momenten wel.

De uitgestelde kwantumwisser

Deze visie op tijd van Aristoteles doet me sterk denken aan de gevolgtrekkingen die we kunnen maken uit de resultaten van de uitgestelde keus kwantum wisser experimenten. Bij een eenvoudig dubbelspleet experiment ontstaat er altijd waarneembare interferentie achter de dubbelspleet. Een patroon van donkere en lichte banden. Of er nu fotonen, electronen, atomen of grotere moleculen op de dubbelspleet worden afgevuurd.






Opbouw van het interferentiepatroon in de tijd bij het tweespletenexperiment uitgevoerd met elektronen.
Provided with kind permission of Dr. Tonomura to Wikimedia Commons

In de uitgestelde keus experimenten worden in principe ook fotonen door een dubbelspleet gezonden maar daarbij wordt ook informatie verzameld over welke spleet het foton gepasseerd heeft. De gemeten informatie over de gepasseerde spleet wordt willekeurig vastgelegd dan wel onherroepelijk vernietigd om na te kunnen gaan wat het effect is van informatie over de gepasseerde spleet op het interferentiepatroon. De resultaten zijn conform de voorspellingen van de kwantum mechanica maar desalniettemin intrigerend.

  • Indien er informatie beschikbaar is over welke spleet door het foton is gepasseerd wordt het resultaat van het experiment zodanig beïnvloed (geen interferentie) dat de conclusie moet zijn dat de toestandsgolf van het foton zich al in de spleet als fysiek foton gemanifesteerd moet hebben (de kwantumcollaps).
  • Het experiment is zodanig opgezet dat het moment dat die informatie gemeten en geregistreerd wordt in tijd ligt na het verschijnen van het foton in de spleet.

Dit lijkt op het eerste gezicht op een werking die in het verleden terug reikt. Retrocausaliteit dus. Dat wil niet zeggen dat we het verleden kunnen veranderen, eenmaal gemeten ligt het onherroepelijk vast. Maar zodra we de actieve waarnemer erbij betrekken is retrocausaliteit niet meer nodig als verklaring. De waarnemer legt dan door zijn bewuste observatie namelijk op dat moment de volgorde van de gebeurtenissen pas vast. Het is dan niet de instrumentele detectie van de spleet-passage die een effect uitoefent op het interferentiegedrag van het foton. De historie – de opeenvolging van nu-momenten – wordt vastgelegd door de beschouwing van de waarnemer. Dat is tijd.

Kortom, de kwantumfysica lijkt de ideeën van Aristoteles over tijd te bevestigen. Er tekent zich nu een belangrijk verschil af tussen ervaren tijd en klokketijd. De laatste werd in de 16e eeuw door Newton geïntroduceert als de enige tijd die in de fysica van belang was. Daarmee werd de waarnemer dus buiten spel gezet, die was niet meer van belang in het fysieke universum. De kwantumfysica lijkt de ervaren tijd weer terug te brengen als iets dat ook in de fysica een rol speelt waarmee de waarnemer als informatieverwerker weer een actieve deelnemer wordt aan het universum.

In 1 jaar meer dan 500 boeken verkocht

Ik ben hier heel blij mee. In één jaar tijd zijn er van mijn boek dus ruim 500 boeken verkocht via de boekhandels. De boeken die afgezet zijn via vrienden, kennissen en cursisten zijn hier niet meegeteld. Het werk is dus zeker niet voor niks geweest.

Intussen ben ik bezig aan de engelstalige versie waar ook een nieuw hoofdstuk over consilience aan wordt toegevoegd. Dit is de inleiding van dat hoofdstuk :

14 Consilience

From Wikipedia:

In science and history, consilience (also convergence of evidence or concordance of evidence) is the principle that evidence from independent, unrelated sources can “converge” on strong conclusions. That is, when multiple sources of evidence are in agreement, the conclusion can be very strong even when none of the individual sources of evidence is significantly so on its own. Most established scientific knowledge is supported by a convergence of evidence: if not, the evidence is comparatively weak, and there will not likely be a strong scientific consensus.

In this book, starting with the scientific revolutions of de 17th century and, following the threads of its developing history until today, we have arrived at a perhaps baffling and remarkable result, hard science – physics – today is not in conflict with the idea of the existence of an of the body independent consciousness, also called the survival hypothesis. On the contrary, it supports it.

However, should this idea only surface after studying quantum physics and nowhere else in the science domain, this support would be as whacky as a table supported by only one leg. Therefore, the question is, is survival supported by published scientific research in other domains? Indeed, it is. Some of this research was already mentioned in preceding chapters. It is time now to pay a little bit more attention to all published and reviewed evidential material concerning consciousness being independent of the material body.

Kunnen mensen de kwantum wereld direct waarnemen?

Er lijkt in de wereld van de fysica langzaam maar zeker een beweging op gang te komen die de verbinding tussen het bewustzijn van de waarnemer en het waargenomene serieus aan het onderzoeken is. Op dit moment is uit onderzoek al gebleken dat de menselijke zintuigen werken en waarnemen op kwantumniveau. Niet alleen het oog dat na aanpassing in staat blijkt om één enkel foton waar te nemen, maar al onze zintuigen blijken op dat niveau waar te kunnen nemen. Lees het artikel van William C. Bushell Ph.D. and Maureen Seaberg op https://www.scienceandnonduality.com/ (SAND).

Can Humans Directly Observe the Quantum World? Part I

SSE Conferentie 2019 – Consilience

Een verslag van drie intensieve dagen van luisteren en praten – in die volgorde.

Consilience

“In science and history, consilience refers to the principle that evidence from independent, unrelated sources can “converge” on strong conclusions. That is, when multiple sources of evidence are in agreement, the conclusion can be very strong even when none of the individual sources of evidence is significantly so on its own”. Wikipedia

Presentatie van Dean Radin

De 38e conferentie van de SSE (Society for Scientific Exploration) werd gehouden van 5-8 juni in Broomfield Colorado. Het thema was ‘consilience’ waarbij bedoeld wordt dat bewijzen uit uiteenlopende en van elkaar onafhankelijke bronnen, gebruikt kunnen worden als geldige ondersteuning van wetenschappelijke theorieën. Zoals bijvoorbeeld in de kwantumfysica een bewuste waarnemer nodig lijkt te zijn om de zogenaamde kwantumcollaps teweeg te brengen en de huidige medische wetenschap niet meer te negeren aantallen nabij-de-dood ervaringen oproept met geavanceerde levensreddende ingrepen. In beide gevallen wordt het idee van niet van de materie afhankelijk bewustzijn bevestigd.

Er werden in drie dagen 34 presentaties van ca. 20 minuten gehouden al dan niet ondersteund met PowerPoint waarbij steeds de gelegenheid was voor drie tot vijf vragenstellers na afloop en 17 zogenaamde posterpresentaties in de hal voor de zaal, waarvoor op dag 2 anderhalf uur was ingeruimd. Persoonlijk vond ik dat onderdeel het toegankelijkste omdat je zo makkelijk in direct gesprek raakt met de maker van de poster.

Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat er posterpresentaties bij waren die eigenlijk best een ‘volle’ presentatie hadden verdiend en andersom presentaties die wat mij betreft beter als posterpresentatie gepland hadden kunnen worden.

Voor een meer uitgebreid verslag klik hier.

David Chalmers over bewustzijn in de wetenschap – TEDTalk 2014

Van Jim van der Heijden kreeg ik de volgende tip, een TEDTalk van de filosoof David Chalmers over bewustzijn als fundamentele eigenschap van het universum, nog geen twintig minuten maar beslist de moeite en Nederlands ondertiteld:

Of bekijk de TEDTalk bij TED.com.

En dan is deze TEDTalk van Anil Seth ook interessant: https://www.ted.com/talks/anil_seth_how_your_brain_hallucinates_your_conscious_reality#t-4121

Astronaut Edgar Mitchell over kwantumfysica en bewustzijn

Ed’s formal Apollo 14 Crew Portrait

Kijk hier het interview met Edgar Mitchell voor het Mindshift Instituut: https://youtu.be/0PZJOUmf0ns.

Edgar Mitchell was de zesde maanwandelaar. Hij heeft na zijn terugkeer van de de Apollo 14 vlucht naar de maan in 1971 waar hij een bijzondere ervaring kreeg een instituut opgericht voor wetenschappelijk onderzoek naar bewustzijn en gerelateerde verschijnselen, het IONS. Mitchell is duidelijk overtuigd van het verband tussen de kwantumfysica en het bewustzijn. Let vooral op zijn uitleg van het kwantum hologram in dit interview op 20:30.