Bewustzijn beïnvloedt kwantumeffecten

Het gaat om informatie

Hoewel, bij een enkel foton of elektron dubbelspleet experiment, het kijken bij de spleet het interferentiepatroon altijd volledig doet verdwijnen ook al kijken we maar bij een van de twee spleten is daarmee nog niet 100% aangetoond dat het om informatie gaat die door een bewustzijn verwerkt moet worden.

Boven: De zuurstofatomen, geraakt door een röntgenfoton, gaan niet uit elkaar maar er wordt wel een elektron losgeslagen. Onder: De zuurstofatomen vliegen uit elkaar en er vliegt een elektron vanaf.

Er zijn prachtige experimenten gedaan, zie https://www.synchrotron-soleil.fr. , waarbij de interferentie inderdaad verdween zodra informatie over de gekozen spleet, in dit geval eigenlijk welk atoom van een zuurstofmolecuul (O2) geraakt was door het foton, beschikbaar kwam. Die informatie werd verkregen door de opvang en slimme interpretatie  van losgeslagen elektronen, dus zonder direct de kwantumobjecten aan te raken door een meetinstrument. Zie afbeelding rechts.

Een ander is het uitgestelde keus kwantumwisser experiment. Over dat kwantumwisser experiment is heftig gediscussieerd en er zijn terechte aanmerkingen gemaakt. Lees Quora. Maar de schrijver in zijn artikel daar brengt ook gelijk een betere uitgevoerde opzet van dit experiment naar voren waar minder op aan te merken valt en dat de conclusie alleen maar bevestigt dat informatie over de gekozen spleet de interferentie laat verdwijnen.

Maar bij bovenstaande experimenten is helaas niet gecheckt of er ook een bewuste waarnemer aan te pas moet komen. Dat is trouwens geen sinecure als het inderdaad zo is dat een bewuste waarnemer de verstrengelde kwantumgolf laat instorten en zo de hele verstrengelingsketen beëindigt. Zelfs als de metingen volledig geautomatiseerd verricht worden zal een waarneming door een bewuste waarnemer uiteindelijk uitsluitsel moeten geven waarbij die waarnemer dan juist die hele verstrengelde keten zal doen instorten. Maar het geeft serieus te denken dat het blijkbaar om informatie gaat en dat de manier waarop die informatie wordt verkregen en opgeslagen er blijkbaar niet toe doet. Dat is een uiterst sterk argument voor de hypothese dat er een waarnemer aan te pas moet komen. En wat onderscheidt een waarnemer van een willekeurig meetinstrument? Precies, bewustzijn.

Experimenten met expliciete rol van het bewustzijn

Daarom noem ik hier twee andere experimenten waarbij de rol van van het bewustzijn niet meer ontkend kan worden zonder de kwaliteit en de oprechtheid van de experimentatoren in twijfel te trekken. Helmut Schmidt deed tussen 1976 en 1985 experimenten of proefpersonen met bewuste aandacht de uitkomst van kwantumprocessen konden beïnvloeden.  Een kwantumtoevalsgenerator die nullen en enen produceerde in volstrekt willekeurige reeksen werd verbonden met een paneel met een rood en een groen lampje, 0 -> rood, 1 -> groen. De proefpersonen kregen  de opdracht om meer groene dan rode lampjes te laten oplichten door zich daar op te concentreren. De uitkomst bleek statistisch significant. Nog interessanter is Schmidt ook de uitvoer van de kwantumgenerator op tape of papier opsloeg om die dan later voor een proefpersoon af te draaien met identiek resultaat. Dit kan verklaard met verstrengeling. De tape was verstrengeld geraakt met de kwantumgenerator en het achteraf bekijken deed pas de totale kwantumgolf instorten. Dat zou ook moeten werken met kopieën van tapes. Het gebruik van een van de tapes zou ook de totale kwantumgolf die zich nu over meerdere tapes uitstrekte doen instorten zodat alle tapes nu dezelfde reeks bevatten terwijl er maar een is gebruikt. En inderdaad, dat werkte op die manier. Een kleine caveat die Schmidt zelf in zijn publicatie aangeeft is dat de kwantummechanica nu juist uitgaat van onbeïnvloedbaar toeval.

Dean Radin heeft in 2012 experimenten met 31 proefpersonen in 51 sessies uitgevoerd om vast te stellen of bewuste aandacht het interferentiepatroon van een klassieke dubbele spleet opstelling kan beïnvloeden. De resultaten laten met een buitengewoon hoge statistische betrouwbaarheid zien dat bewustzijn dat inderdaad doet.

Is de rol van het bewustzijn bij kwantumeffecten hiermee  nu onomstotelijk vastgesteld? Zeker niet, maar dat geldt voor vrijwel alles van relativiteit tot Higgs-deeltjes. Maar er is meer dan voldoende reden om meer en beter onderzoek te rechtvaardigen, bij voorkeur uitgevoerd bij personen en instellingen met een neutrale instelling ten opzichte van metafysische zaken.

Kunnen we zelf een verklarende hypothese opstellen waarbij het bewustzijn een rol speelt? Kijk daarvoor hier.